Kipschieten

Vanuit Bastia vertrekken we al om acht uur 's ochtends met de veerboot richting het vasteland van Frankrijk, naar Nice. En om op tijd te zijn betekent dat vroeg uit de veren, natuurlijk ook voor Bas. Maar wat dat betreft lijkt hij niet op mij: Hij is in vijf minuten klaarwakker en drentelt vrolijk rond. Eenmaal bij de haven aangekomen rij ik zonder problemen met mijn driewieler de veerboot op. Wim, die lopend de boot op moet, heeft echter te kampen met een overijverige en plichtsgetrouwe beambte. Deze doet moeilijk omdat Wim niet bij mij in het karretje zit, wat volgens de regeltjes wel zo zou moeten zijn. Pas op het állerlaatste moment krijgt hij toegangtot de veerboot. Had ik toch bijna samen met Bas verder gemoeten...

In de haven van Nice arriveren we aan het begin van de middag. De temperatuur is aangenaam en er schijnt een vrolijk zonnetje. Maar hier blijven we niet, we gaan gelijk door het binnenland in. En in dit gedeelte van de Provence is het voor de verandering weer bergachtig, maar toch met een heel ander karakter dan op Sardinië of Corsica. Veel steile hellingen en woeste rotsen, waar ik met mijn autootje toch maar weer mooi tussendoor rij. In Levens ploffen we aan het einde van de dag moe maar voldaan neer in een eenvoudig hotelletje. Daar genieten we 's avonds van het simpele maar heerlijke dagmenu en een slobberwijntje.

De volgende dag is er weer eentje om in te lijsten. Via een aantal mooie bergwegen met bijbehorende vergezichten komen we in Roquesteron terecht. De plaatselijke school organiseert daar een feest. Franse muziek schettert door slechte luidsprekers en de moeders hebben zich met allerlei (mis)baksels uitgesloofd. Je kunt raden hoeveel de hele ham weegt die waarschijnlijk door de slager ter beschikking is gesteld, met natuurlijk de ham zelf als hoofdprijs. En het schoolhoofd loopt met een hoedje op en een sjaaltje om de boel te regelen en roept de winnende nummers om van de loterij.

Maar vooral Bas heeft het uitstekend naar zijn zin. Er zijn namelijk van allerlei activiteiten: Prijsvissen, ballengooien, ringwerpen, schminken, kipschieten en vele andere leuke dingen kunnen er worden gedaan. Bij de meeste activiteiten kunnen punten worden verdiend om uiteindelijk een grotere prijs te kunnen ophalen. Bas is natuurlijk overal nog niet al te handig in, maar die ouwe charmeur krijgt het toch voor elkaar de nodige puntjes in de wacht te slepen, ondanks dat hij er weinig van bakt. Toch handig dat blonde haar en die blauwe ogen...

En nu staan we nog op de camping in Castellane. Superdeluxe hier, met zelfs gratis draadloos internet en gratis bellen naar onder andere Nederland. Van dat laatste hebben we dankbaar gebruik gemaakt en de nodige vrienden en familieleden gesproken. Het enige dat niet echt meewerkt hier is het weer. De temperatuur is nog wel redelijk, maar in de loop van de dag trekt hier alles dicht en onweert of regent het van tijd tot tijd. Maar goed, als je drie maanden op pad gaat weet je dat niet altijd de zon zal schijnen. En 's avonds zitten we knus in de tent in plaats van ervoor. De laptop met een filmpje aan en wat te snacken erbij. Ons krijgen ze niet gek hier!

Wisselvallige groeten

Springen!

Hallo, daar ben ik weer. Pappa en Mamma moeten vaak naar de winkel. Om eten te kopen. En drinken. En snackies. En fruitjes. Meestal vind ik dat wel leuk. Want dan mag ik in het karretje rijden. Pappa doet het karretje dan andersom met duwen. Dan kan ik alles nog beter zien. Maar pas waren we in een winkel waar ze wel een héle mooie kar hadden. Niet zo'n gewone, maar een échte auto! Met een stuurtje. En een claxon. En een gordeltje, zodat ik er niet uit kon vallen. Dat was helemaal te gek. Ik denk dat Pappa en Mamma nog nooit zo rustig boodschappen gedaan hebben. En toen ik er uit moest, heb ik heel hard gehuild.

En ik ben pas naar een feest geweest met muziek en met allemaal kindjes. Daar kon je allemaal spelletjes doen. En daar hebben ze op mijn gezicht gekleurd. Ik mocht kiezen wat ik wilde zijn. Mij leek een tijger wel leuk. Een juffrouw ging toen met potloodjes van alles op mijn gezicht doen. Ik moest heel stil blijven zitten. Maar dat heb ik heel goed gedaan zeiden Pappa en Mamma. Die waren helemaal trots. Het was wel gek toen ik mijzelf in de spiegel terug zag. En 's avonds moest Mamma heel hard poetsen om de kleurtjes er weer af te krijgen!

In ons tentje mag ik altijd springen op het luchtbed van Pappa en Mamma. Dat is leuk. Mijn schoentjes moeten dan wel uit. Maar de camping waar we nu staan heeft wel een héél groot luchtbed. En het ligt gewoon op het grasveld bij de speeltuin. "Dat is een springkussen" zei Pappa, maar ik vind het gewoon een groot luchtbed. Het heeft allemaal vrolijke kleurtjes. En je kan er fijn op rennen en springen. Er waren ook nog andere kindjes om mee te spelen. Na een tijdje kwam Mamma er ook gezellig bij. Die had na een tijdje springen net zo'n rood hoofd als ik. Raar mens die moeder van mij...

Tijgergroeten

Verliefd

Het fietsen is eigenlijk niet vergelijkbaar met de voettocht naar Rome die ik een aantal jaren terug gemaakt heb. Wandelen is toch eigenlijk meer een bezigheid, zonder dat het écht een inspanning wordt. Je moet hooguit wennen aan de manier van belasten van je lichaam. Het fietsen is, nu met name door het vele klimwerk, andere koek. Regelmatig moet ik hijgen als een bospaard en wordt mijn hartslag richting het maximum gejaagd. Ik ben dan ook blij dat ik afgelopen winter menig uurtje op de spinningbike heb doorgebracht, dat maakt het nu goed vol te houden.

Het binnenland van Corsica is bijzonder mooi. We komen door een aantal natuurgebieden, met diepe kloven, kletterende watervalletjes en het nodige aan flora en fauna. We overnachten in een oubollig hotelletje aan een stuwmeer. Om een sfeerimpressie te geven: Het meubilair is donkerbruin. De vloerbedekking is groen. De gordijnen zijn groen. De deken op het bed is groen. Maar de badkamer is gelukkig roze. En kan iemand mij uitleggen waarom er nog steeds hotels zijn waar er boven het bad géén haakje is om de douchekop aan op te hangen?

Op de tweede dag in het binnenland worden de eerst nog brede bergwegen steeds smaller en steiler. Op een gegeven moment ontbreekt er ook een vangrail of een muurtje langs de kant van de afgrond. Het asfalt is van dubieuze kwaliteit met hobbels, kuilen en allerlei stenen. Je kunt er ook gerust een uurtje fietsen zonder een sterveling tegen te komen. Voorzichtig aan doen dus. In de kleine dorpjes waar ik door kom rij je nog nét niet door de huiskamers heen. En diezelfde dorpjes kijk je soms even later weer op de dakpannen, omdat je weer een stuk geklommen bent.

Tot op heden heb ik mij op de Italiaanse en Franse wegen nog niet onveilig gevoeld. Op een enkeling na houdt iedereen prima rekening met mij. Maar elke dag passeer ik wel een aantal geïmproviseerde gedenkplaatsen met verkleurde kunstbloemen in de berm van de weg. Vaak bij een boom in of na een flauwe bocht. Meestal betreft het een veel te jong persoon die door zijn roekeloze rijgedrag is omgekomen. Niet te veel bij nadenken maar, gewoon blijven doortrappen.

En ik ben hier op Corsica op een ander verliefd geworden. Ik kwam haar tegen in de supermarkt, zomaar ineens. Ze had een mooi doorzichtig jurkje aan, waardoor haar rondingen goed uitkwamen. Ik kon de verleiding niet weerstaan en heb haar gevraagd met mij mee te gaan. Ze zweeg, wat ik interpreteerde als een verlegen bevestiging. Toen ik haar later met trillende vingers van haar jurkje ontdeed, kwam een heerlijke zweetvoetenlucht mij tegemoet, écht onweerstaanbaar. Chanel eat your heart out! Nadat ik voorzichtig in haar begon te bijten, bleek ze stevig van buiten, maar heerlijk zacht en romig van binnen. Het stokbroodje erbij maakte alles helemaal compleet. Toch wel lekker die geitenkaasjes hier...

En nu zijn we weer lekker aan het bijkomen aan de oostkust, in een bungalow op een camping in de buurt van Bastia. Vanaf hier vertrekken we vrijdag naar het vasteland van Frankrijk naar Nice. Ik ben benieuwd wat dat weer allemaal gaat brengen.

Ook de geitige groeten

Beestenboel

Misschien wel leuk om ook eens wat meer over mijn autootje te vertellen. Het is een Piaggio Ape TM, een Italiaans autootje voor twee personen met drie wielen en vier versnellingen. Topsnelheid 60 kilometer per uur, maar dan moet je wel wind mee hebben en berg af rijden. Eigenlijk is het een grote overdekte scooter maar dan wel met een 220cc motortje. En qua trekkracht kan ik mij meten met elf paarden. Er zit een behoorlijk onconfortabel bankje voorin, waar niets aan ingesteld kan worden. Maar vergis je niet: Deze bolide heeft een laadvermogen van 700 kilo! We hebben het karretje tweedehands, maar wel zo goed als nieuw, op de kop weten te tikken. De eerste eigenaar was een schoenenzaak die het als reclamewagentje gebruikte, vandaar ook de vrolijke bestickering.

Onze route volgt verder de westkust van Corsica in noordelijke richting. We gaan naar Porto, ietwat toeristisch, maar gelegen aan een mooie en romantische baai. De weg er naartoe is ronduit spectaculair te noemen. De afdaling gaat langs een chaos van imposante roodkleurige grantietformaties, welke grillig oprijzen in het landschap. Helaas zijn we niet de enigen daar, autobussen vol toeristen komen luid claxonnerend de smalle haardspeldbochten door.

De terrascamping waar we verblijven in Porto is van alle gemakken voorzien. Een leuk en prettig geprijsd restaurantje, mooi zwembad, draadloos internet, sauna, fitnessruimte en mooie plaats voor onze tent. Degenen die wat minder goed ter been zijn worden zelfs met een golfkarretje naar hun plaats gebracht. Maar dat is niet echt overbodige luxe, de weg naar boven is uitermate steil. Op onze rustdag maken we het haventje van Porto onveilig. We bezoeken een aquarium, waar vooral Bas geen genoeg van kan krijgen. Op een rotspunt in de baai staat een oude Genuese toren, welke stamt uit de achttiende eeuw. De klim naarboven is zeker de moeite waard: Het uitzicht over de baai is schitterend.

Vanuit Porto gaan we het binnenland in. We rijden vanaf zeeniveau rechtstreeks de hoogste col van Corsica over, een kleine vijftienhonderd meter hoog. Mijn autootje gaat niet zo snel omhoog, maar bijna iedereen wacht geduldig achter mij tot het moment dat ze kunnen inhalen. Als zich meerdere auto's achter mij verzameld hebben, zet ik mijn karretje meestal wel even aan de kant om iedereen te laten passeren. Het is hier ook een paradijs voor motorrijders, heel Corsica is één grote bocht. Maar ook hier is het oppassen geblazen: Koeien, geiten en zwijnen lopen hier gewoon los over de weg, tot groot vermaak van Bas.

Op de dagen dat we verplaatsen doet Bas altijd zijn middagslaapje in het autootje. Ook nu weer is monotone gebrom in combinatie met de bochtige weg omhoog een garantie voor een lekker tukkie. Maar als hij wakker is geniet hij met volle teugen. In zijn kinderzitje zit hij zo hoog, dat hij rondom volledig zicht heeft. En er is zoveel te zien. Het liefste zou hij zelf achter het stuur van dat grote stuk speelgoed kruipen om lekker rond te kunnen crossen. Maar daar beginnen we nog maar even niet aan...

Geitige groeten

Visjes

Hallo, hier ben ik weer. Ik heb een grote hobby. Een hele grote hobby. En dat is eten. Gisteren hebben we worteltjes op. En aardappeltjes. En vleessie. En dat is lekker. Pappa en Mamma zitten dan altijd hard te klappen voor mij. En aaien mij over mijn bol. Omdat ik zo goed kan eten, zeggen ze dan. En pas hadden we gele dingen. Eerst kreeg ik de kleine balletjes van Mamma, maar ik wilde net zoals Pappa doen. Het hele ding in één keer vasthouden en happen maar...

Mamma heeft thuis een bak. Een bak met "watie". En kleine visjes. Zo'n bak hebben ze hier ook, alleen dan véél groter. Ook de visjes zijn véél groter. Sommige zijn heel mooi. En andere kunnen weer heel snel zwemmen, dat is wel spannend. Soms doen ze praten naar mij. Hun mond gaat dan open en dicht. "Blub!" zegt Mamma dan. Als ik naar de visjes zwaai, zwemmen ze meestal hard weg. Toen we naar buiten gingen zei Pappa dat hij er honger van had gekregen.

En Pappa en Mamma waren pas weer boos. Heel boos. Het autootje van Mamma heeft dopjes aan de zijkant. Zwarte dopjes. Om te zorgen dat er geen water in het autootje kan komen. Maar met mijn vingertjes kan ik al heel goed die dopjes indrukken. En die dopjes verdwijnen dan ineens in het autootje. Dat is grappig. Maar Pappa en Mamma vinden het niet grappig. "Niet doen Basje!" roepen ze dan. Maar later heb ik het stiekem nóg een keer gedaan. Toen moest ik voor straf een tijdje op de stoel zitten.

Ondeugende groeten

Snackie time

Corsica is een stuk kleiner dan Sardinië, het beslaat ongeveer de oppervlakte van Gelderland en Overijssel samen. De afgelopen eeuwen hebben hier in het teken gestaand van koloniale overheersing door verschillende vreemde mogendheden, waaronder de Etrusken, Carthagers en Romeinen. Het toerisme is verreweg de belangrijkste inkomstenbron. Vele Fransen, Italianen, maar ook de nodige Nederlanders brengen hier hun vakantie door, voornamelijk aan de kust. We hebben hier al meer Nederlanders zien rijden als ons hele verblijf op Sardinië.

Het onweer 's avonds van een paar dagen terug was de voorbode van twee dagen wisselvallig weer. Tussen de buien door gaan we nog wel even Propriano bekijken en genieten we van wat lokale pattiserie. Naar de supermarkt kost wat meer moeite, hiervoor moet een steile klim worden getrotseerd. Ik red het maar nét met Bas achterop de fiets, terwijl Jacqueline kan merken dat ze al een ruim een maand niet naar de sportschool is geweest.

's Middags waren we zelfs genoodzaakt in de tent door te brengen omdat het regende. Maar als onze Bas wat te snacken heeft en Bumba kan kijken op de laptop kan zijn dag niet meer stuk.

Mijn fietsroute volgt tot nu toe voornamelijk de westkust en wordt, hoe kan het ook anders, weer gekenmerkt door de nodige hoogteverschillen. Mijn fiets, een Koga Myata hybride met 27 versnellingen houdt het tot nu toe erg goed. Enige kritische kanttekening die ik kan maken is dat ik op de écht steile stukken misschien nog een iets kleiner verzet had willen hebben. Maar afstappen is er nog niet bij geweest, behalve dan om een foto te maken bij alweer een mooi uitzicht.

Tot later

Vive la France!

Onze laatste dagen op Sardinië zijn behoorlijk warm. De temperatuur loopt overdag op tot boven de dertig graden, wat niet altijd even prettig is. Voor mij niet in mijn autootje met Bas (zonder airco natuurlijk), maar ook niet voor Wim op de fiets. Meestal breken we op ons gemak 's ochtends de tent af en pakken we in, wat betekent dat we op zijn vroegst om een uurtje of elf vertrekken. We reizen dan dus precies op de warmste uren van de dag. Maar met Bas is dit voorlopig wel het meest handige ritme. Dus zo lang het vol te houden is, proberen we daar aan vast te houden.

Het noorden van Sardinië is duidelijk de meer welvarende kant van het eiland. De etappes voeren langs vele hotels en luxe resorts met de nodige sterren. Het kost dan ook de nodige moeite om tussen al deze rijkdom een betaalbare bed and breakfast te vinden. Maar zowaar, na een kleine speurtocht mogen uiteindelijk niet klagen. Vooral van het schitterende zwembad wordt dankbaar gebruik gemaakt. Basje moet er na drie kwartier klappertandend uit worden gehaald: hij kan er maar geen genoeg van krijgen...

Vanuit Santa Teresa di Gallura in het uiterste noordpuntje van Sardinië maken we met de veerboot de oversteek naar Corsica. Na een overtocht van slechts een uur komen we aan in Bonifacio, een mooi maar toeristisch stadje. Het oude centrum ligt boven op de indrukwekkende kalkrotsen. De klim naar boven is pittig, maar zeker de moeite waard. Eenmaal boven zijn de uitzichten fenomenaal.


Corsica ademt een heel andere sfeer uit dan Sardinië. Corsica is groener en ruiger en doet nog het meest denken aan Madeira. De route naar Propriano die we volgen heeft al een aantal spectaculaire stukken, wat veel goeds belooft voor de rest van de route. We gaan namelijk ook nog het binnenland in. Maar terwijl ik dit berichtje zit te typen is er een heftig onweer losgebarsten. De Belgische overburen zijn al weggedreven, maar wij genieten met volle teugen van onze tent met inritsbaar grondzeil. En onze Bas is totaal niet onder de indruk van al dat natuurgeweld: die doet gewoon lekker een tukkie...

Au revoir